خانه ام را دوست دارم

تنيـــده يـــاد تو در تارو پودم ، ميهن اي ميهن

بود لبريز از عشقت و جودم ،ميهن اي ميهن!

مــــن عاشقم و عشق من ايمان مـــن است

جــــــانانه مــــــن خوب تر از جان مـــن است

اصـــــــلاً ايـــــن جـــان بودي جانان من است

جــــــــانان ز جـــــــان بهترم ايــران من است

مـــــن ايــن را خوب مي دانم،نگارا،تو زمن بهتر

كـــــه پيش مرد مرگ و زندگاني در وطن بهتر

اگر پـــرسند ازمن چيست از جان و بدن بهتر؟

وطــــن بهتر،وطن بهتر، وطن بهتر، وطن بهتر!

بشنـــــو آواز مــــــــرا از دور ،اي جانــــان من

اي گـــــــــرامي تــر زچشمان،خوب تر از جان

اوليــــــن الهام بخش و آخرين پيـــــمان مـــن

كشــــــــور پير مـــــن،امــــا پير عاليشان من

طبـــــع مــــن، تـاريخ من،ايمان من،ايران من

طبـــــع مــــن، تـاريخ من،ايمان من،ايران من

ابوالقاسم لاهوتي

خاكم به سر ، زغصه به سر خاك اگر كنم

خــــاكــــــم به سر ، زغصه به سر خاك اگر كنم

خـــــاك وطن كه رفت ، چه خاكي به سر كنم ؟

آوخ ، كــلاه نيست وطـــــن ، گـــــــر كه از سرم

برداشتند فــــكـــر كــــــلاهي دگــــــــر كــــــنم

مــــرد آن بود كه اين كلهش ، برسر است و من

نـــــــــــامـــردم ار كه بي كله ، آني به سر كنم

مــــن آن نيـــــــم كــــــــه يكسره تدبير مملكت

تسليــــــــم هـــــــرزه گـــــــــرد قفا و قدر كنــم

زيــــــــر و زبر اگــــــــر نكنـــــــي خــاك خصم را

وي چــــــــــرخ زيــــــــــر و روي تو زير و زبر كنم

جــــــــايي‌ست آروزي مـــن ، ار من به آن رسم

از روي نعـــــــــش لشكـــــــــر دشمـن گذر كنم

هــــــــــر آنچـــــه مي‌كني بكن اي دشمن قوي

مـــــــــن نيز اگــــــــر قــــوي شدم از تو بتر كنم

مـــــن‌ آن نيـــــم بــــه مرگ طبيعي بميرم ، اين

يــــــك كـــــــاسه خون به بستر راحت هدر كنم

معشـــــوق عشقي اي وطن اي عشق پاك من

اي آن كـــــــه ذكـــر عشق تو شام و سحر كنم

عشقت نه سرسري ست كه از سر به در شود

مهـــــرت نـــــــه عارضي ست كه جاي دگر كنم

عشـــــق تــــــــو در وجــــــودم و مهر تو در دلم

بـــــــــا شير انـــــــدرون شد و با جان به در كنم


ميرزاده عشقي

هنوزم ز خردي به خاطر دراست

هنــــــــوزم ز خـــردي به خاطر دراست

كـــــــه در لانه مـــــــــاكيان برده دست

بـــــــه منقارم آن سان به سختي گزيد

كه اشكم-چون خون از رگ آن دم جهيد

پـــــــــدرخنـــــده بر گريه ام زد كه هان

وطــــــــــــــــــن داري آمــــوز از ماكيان

علي اكبر دهخدا